A Bright, Clean Space

A bright, clean space : by Unni R.

Vritthiyum velichavumulla oridam : Short Story in Malayalam.

(All mistakes of translation are mine. Certain stories have to be translated. I am so proud of the rich literary tradition of my mother tongue. )

Two female vagrants, drunk to the hilt, were chattering raucously. They disregarded the other customers and the modest, unassuming ambience of the café. Most of the intellectuals and writers knew one of the women; the one who had carried on with her body selling when Verlaine lay dead in a room right opposite to hers. Her favourite pastimes included making obscene gestures at strangers while gabbling forever. The other woman was a gypsy singer; an acquaintance the former had made recently. Nowadays the police and the night walkers were familiar with the duo, singing loudly at night standing on the street, foyers of houses or the café steps.

‘I knew that the damned grey beard would cheat us!’ The sex-worker spat out.

Though the singer friend tried to soothe her, she continued to fume. After gulping down more than the usual, and having clenched her fingers and gestured mockingly at the faces of the onlookers, the woman moved away from the café.

When the crowd abated, the young waiter approached his older colleague.

‘Grey beard? Who on earth is that?’

The older man did not reply, and instead went to serve liquor to the man seated in a corner.

The customer was deaf and doddering. When the miasma of liquor reached him from behind, he raised his head. The waiter, familiar with the snuffling prowess of the old fellow, poured a drink into the empty glass, with a half-smile. After sending him a grateful look, the customer lowered his gaze back to the same spot on the table.

‘Sometimes I feel that the old gaffer has conked off! Damn it!’ The young waiter frowned. ‘What do you think?’

‘It will rain,’ the reply from the older colleague was simple.

The young man stared at the darkness outside.

‘How do you know that?’

‘My father taught me in my childhood.’

‘Was he a weather man?’

‘No, a humble farmer.’

On hearing the word ‘farmer’, the young man looked disdainfully at him.

‘Now you have started spouting gibberish too…no doubt due to senescence.’

At that moment, the café’ door creaked half open making the grunting noise of an animal, its life on the edge of guttering away. A well-built man, grey beard. The two waiters looked at each other. The new guest approached the seat by the window.

‘Is he the bearded man they were yammering about?’ The young man asked in a whisper.

The old waiter was focused on observing the new guest.

‘God’s spy on earth,’ he muttered.

‘What did you say?’ The young man interjected.

‘Nothing. Ask him what he wants.’

The youth went near the guest. He stood cowering nearby, as if he was petrified of surrendering to the man’s gaze.

The guest wanted the St.Jude liquor.

 As he poured the drink, the young man murmured, ‘That’s the favourite of American sailors! He must be a captain!’

The older man simply smiled.

The aged customer by the corner raised his hand again for a drink.

‘That senile fool will drink himself to death…right on that wretched table!’ The young waiter spoke as if to nobody, as he returned from serving the guest by the window.

‘The man is in his declining years. Do not speak like that about him.’

‘Well, look at the other man! He is also aging, but how youthful he looks! One is terrified to gaze into his eyes!’ The young man’s voice was high pitched.

The new guest retrieved a small note book and pencil from his bag. He sharpened the pencil. The gills of the pencil, he dumped into the ash-tray.

‘He must be writing down his memoirs,’ the young waiter remarked. ‘From every shore, what splendid experiences!’

‘He is not a sailor.’

‘Then what is he?’

‘He might be a writer.’

The young man grinned. He was remembering the weak forms and gazes of the writers and artists who frequented the café.

‘How can a bull of a man like him be a writer? Has your father taught you to read such stuff too?’

The wind buffeted around. The open window panes, furiously moved close and with a grating noise, stood facing one another. The man near the window, as serene as the umpire among wrestlers, separated them and sent them back to their places. It started raining.

Without waiting to watch the astonishment springing up on the young man’s face, the old waiter moved towards the elderly customer by the café corner.

The man near the window beckoned for another drink. As he served liquor, the young man tried to slyly catch a glimpse of what he was writing. The script was in English.

‘Told you, didn’t I? He is a captain!’

His senior colleague did not deign to correct him.

When the café’s door made a squeak rising above the rain, all the three men, except the aged customer, looked towards it.

A beautiful young woman. She sat by the table in the middle of the room.

The young man suddenly nudged the older waiter, ‘Look! The bull has stopped writing! Now he is staring at her ankles!’

The elder waiter smiled and went towards the young lady.

‘Even though I am no farmer’s son, I can prophesy certain matters! And I won’t be wrong either! His look makes it evident that he is a lewd old captain!’

As he made his way to the woman with liquor, the elderly waiter had noticed the guest’s eyes: those were like a cat curling up near the girl’s feet. Hence, without disturbing it, he carefully stood on a side and poured the drink.

‘And I am sure of another thing too!’ The young man was adamant. ‘The whores had come searching for this bearded man!’

The old waiter looked at the guest by the window. The face brimming with memories had dived inside the papers again. He could divine a spine which transformed from a feline sprawl to a gigantic roar. That man went on writing, sharpening his pencil and raising his hand for more liquor.

‘What on earth is he greedily scribbling down?’ The young man wondered.

‘He is writing a story for everybody.’

‘Never! He is writing about all the women he had met! That’s why he is boozing so joyfully!’

The deaf customer knocked on the table with his empty glass. Both the waiters turned to look at him. The girl turned her head too.

‘Did you see? He is intoxicated with his writing! Did not even hear that sound! Lucky mongrel! Must have slept with countless women!’

The older waiter watched the quickness of the writer’s hand.

The enormous man was no longer there. He seemed to have acquired great lightness. The table seemed to be tottering under the weight of the words that were gathering life with every breath of his.

‘Well, looks like he is tired of drinking now,’ the young man griped.

The elder colleague stopped him from saying more, with a finger over his own lips. Never in his umpteen years of service in the café had he felt the presence of such a clean, bright space! The rasping sound when the tip of the pencil met the paper was redolent of the blowing of air by a goldsmith.

The young woman and the deaf old man left the café. The rain abated. The man by the window was still writing.

‘You are right,’ the old waiter murmured. ‘He is a captain. Someone who makes his way alone.’

The youngster smirked; his guess getting validated.

The giant of a man handed over a handsome tip, and thanked them both before leaving the café.

Staring at the firm footsteps of the receding man, and in the boldness wrought by his guess, the young man observed, ‘He will live past a hundred! The confidence in those eyes! Nobody can beat him ever! Comes from sleeping exclusively with young women!’

‘May he live long!’

‘Why, do you doubt it?’

As he shut the door, the old waiter said, ‘Those who determine how they live, also determine how they die.’

The young man did not understand a word. He simply said, ‘Lucky captain!’

Years passed by.

The old waiter stopped working after sometime. The youngster became middle aged. One day he saw a news in the papers. The face looked familiar to him.

‘I was wrong,’ he mumbled, staring at the news.

‘What?’ His son asked.

‘He shot himself.’

The man’s son looked askance at him.

‘My old colleague was right.’

The son scolded him for spouting gibberish.

‘Did you know this grey beard?’

His old colleague must be working in a farm somewhere, telling his children and grandchildren about rains and humans. Since he was busy ruminating, the man did not hear his son’s question.

Author’s Note: Hail Hemingway!

തണുപ്പിക്കുന്ന സ്പർശങ്ങൾ

പൊള്ളുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ് ചുറ്റിലും. ഓടിയാൽ രക്ഷപ്പെടില്ല. ഒരത്താണിയും ദൃഷ്ടിയിൽ പെടുന്നില്ല. ദിവസങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ…കുട്ടികാലത്തെ ആ ജീവിതത്തോടുള്ള അഭിനിവേശമെവിടെ? ഭഗവാനേ, ജീവിതം എത്ര കാഠിന്യമേറിയ പരീക്ഷണമാണ്! വീണു കിട്ടുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളാണ് മനസ്സിന് ശക്തി നൽകുന്നത്. അത്തരം നിമിഷങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ മാർഗ്ഗമെന്താണ്?

‘അമ്മേ, ഇത് വായിച്ചു നോക്ക്. ഞാൻ സ്കൂളിൽ വച്ച് വായിച്ചു തീർത്തതാണ്. ഇപ്പോൾ ഇതിന്റെ മൂന്നാം ഭാഗമിറങ്ങി. ഞാൻ വായിച്ചു.’ മകളുടെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ചു. അപ്പോൾ, സ്കൂൾ കുട്ടിയുടെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിലെ പുസ്തകം ഞാനും വായിച്ചു നോക്കി. വീണ്ടും കുട്ടിയാകുന്നത് പോലെ. നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയ മാന്ത്രിക ലോകങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തിയത് പോലെ! കോർണേലിയ ഫ്യൂങ്കെ എന്ന ജർമൻ എഴുത്തുകാരിയുടെ എഴുത്തും, വരയും, ഏതോ ലോകത്തിൽ എത്തിച്ചു. ഈ ലോകത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ കുട്ടികാലം ചിലവാക്കിയതാണ്. വളർന്നപ്പോൾ സ്വയം നിഷിദ്ധമാക്കിയ ഭാവനയുടെ ലോകം.

വായിക്കുന്നത് വേറെ ലോകകങ്ങളെ കുറിച്ചായപ്പോൾ, മഴവില്ലിന്റെ മാന്ത്രികതയുള്ള ഈ നിഷ്കളങ്ക ലോകം എനിക്ക് പ്രാപ്യമല്ലാതായി. പൂട്ടിട്ടതും, താക്കോൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞതും ഞാൻ തന്നെ ആയിരുന്നു.

‘വായിക്കാൻ ഈ അലമാരിയിൽ, ഇതാ ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ. അമ്മ സ്ഥിരം വായിക്കുന്ന രീതികൾ വിടൂ…’ യൂണിവേഴ്സിറ്റിക്കാരിയാണ് പറയുന്നത്. ഗണിതത്തിന്റെ അഗാധ തലങ്ങൾ വായിച്ചു രസിക്കുന്നവളാണ്, ബാല്യ സാഹിത്യത്തിലെ ലോക ക്ലാസ്സി ക്കുകൾ ഇപ്പോഴും തേടിപ്പിടിച്ചു വായിക്കുന്നത്. കുഞ്ഞുങ്ങൾ നമ്മുടെ അധ്യാപകരെന്നതു സത്യം തന്നെ.
‘ ‘അമ്മ എന്തിനാണ് സ്വയം അതിരുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതേ വായിക്കാവൂ എന്ന് നിയമമുണ്ടോ? കോർണേലിയ ഫ്യൂങ്കിന്റെ ലോകം ആർക്കും വായിക്കാം..അമ്മയ്ക്കും. ഇങ്ക് ഹാർട്ട്, ഇങ്ക് സ്പെൽ, ഇങ്ക് ഡെത്ത് , ഡ്രാഗൺ റൈഡർ…അവരുടെ സ്കെച്ചസിലാണ് മാജിക്! എന്ജോയ്!’

അങ്ങനെ ഞാൻ താക്കോൽ തപ്പിയെടുത്തു : നിറങ്ങളുടെ, വരകളുടെ, സുഗന്ധങ്ങളുടെ…ആദ്യമായി നടക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ, തപ്പിത്തപ്പി ആ വാതിൽ തുറന്നു…സുമംഗലയുടെ ‘മിഠായി പ്പൊതി’ ആദ്യമായി കൈയിൽ കിട്ടിയത് ഓർമ്മ വന്നു.

ചിരികളും, കുറുമ്പുകളും തിരികെ കിട്ടിയത് പോലെ…നാമെത്ര ലോകങ്ങൾക്കു സ്വയം പിന്തിരിഞ്ഞു നമ്മെ തന്നെ മറക്കുന്നു…ജീവിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിൽ ജീവിതം തന്നെ ഹോമിക്കുന്നു…
നീല നിറമുള്ള മുടി മാടി, സ്വന്തം ലോകങ്ങൾ തീർക്കുന്ന സുന്ദരിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു …’ വല്ലതും നല്ലവണ്ണം കഴിക്കണം….ബൈ ദി വേ, ഞാൻ കോർണേലിയ ഫ്യൂങ്കെ വായിച്ചു തുടങ്ങി…’.

‘നന്നായി… വേറെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബുക്കുകൾ ധാരാളം… അമ്മയുടെ ഭാഷയിൽ സീരിയസ് ബുക്ക്സ്… ഓൾ ദി ലൈറ്റ് യു കാന്നോറ്റ് സീ, ബുക്ക് തീഫ് …ഞാൻ എന്റെ കളക്ഷൻ ഷെയർ ചെയ്യാം’.

രണ്ടു വയസ്സുകാരി, കൈയ്യിൽ ‘ആട്ടിൻ കാട്ടം’ എന്ന് ഞങ്ങൾ കളിയാക്കിയിരുന്ന കുറ്റി പെൻസിലും പിടിച്ചു പിച്ച വെച്ചു നടന്ന സമയം ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തി.

എന്റെ കുട്ടി ഇപ്പോൾ എനിക്കു വഴി കാണിക്കുന്നു…അതാണല്ലോ എന്റെ ജീവിത ധർമ്മവും, സാഫല്യവും.

The Nectar of the Wisdom-Fruit

Bhagati nirupan bibidh bidhana/ Chhama daya dam lata bitana//

Sam jam niyam phool phal gyana/ Hari pad rati ras bed bakhana//

Multiple interpretations of devotion, patience, compassion, and mastery over the senses are the cluster of leaves. Vanquishing the mind, Yam (Non-violence, truth, celibacy, faith, non-hoarding nature); Niyam (Cleanliness and hygiene, happiness, meditation, self-knowledge, surrender to the Lord); are the flowers; wisdom is the fruit; and untrammelled devotion at Sri Hari’s lotus feet is the nectar of the wisdom-fruit. That is what the Vedas expound.


Auravu kadha anek prasanga/ Teyi suk pik bahubaran bihanga//

Shri Ramcharitmanas has many anecdotes and stories which are akin to gorgeous parrots and cuckoos.



Pulak batika bagh ban such subhihang biharu/

Mali suman saneh jal seenchat lochan charu//

The thrill on hearing this story is the garden, orchard, forest; and the joy experienced is the sanctuary of the birds. The pure mind is the gardener. The loving tears flowing from the beautiful eyes water the greenery.


Je gaavahim yeh charit sambhare/ Teyi ehi taal chatur rakhware//

Sada sunahim sadar nar nari/ Teyi surbar manas adhikari//

Those who sing this story slowly and carefully are the keepers of the four ghats. The men and women who ardently and devoutly listen to the glorious tale are the ideal gods and goddesses who are in possession of this sundar ‘Manas’.


Ati khal je bishayi bag kaagaa/ Ehi sar nikat na jahim abhagaa//

Sambuk bhek sevar samana/ Iham na bishay kadha ras nana//

The wicked and sensual souls are like the unfortunate cranes and crows who never venture near this beautiful lake. Because, inside this Manas-Sarovar or Lake of Shri Ramcharitmanas there are no frogs, grass et al., which epitomise the sensual stories preferred by the five senses.


Tehi karan avat hoyam hare/ Kami kaak balak bichare//

Aavat ehim sar ati kadinayi/ Ram kripa binu aayi na jaayi//

Consequently, the helpless crows and cranes (folks who are caught in the sensual world) get demotivated and disheartened on arriving near this lake. There are many obstacles in arriving at this destination. Without the grace of Sri Ramji, one cannot arrive here.


You Raise Me Up…

I click ‘send’ and fold my hands in reverence. The transliteration/translation of ‘Lanka Kanda’ comes to 46,095 words, 199 pages in document form. My wonderful publishers are on the verge of printing ‘Aranya Kanda’.

The Lord has commanded, so we have the next manuscript ready. Truly, it is time to sing praises of the divinity which guides and inspires. One is just an insignificant instrument.

‘You raise me up to more than I can be…’ as that beautiful song thanking the Lord goes. (Listen to the Josh Groban song if you can!)

Keep raising us up. We can do with your generous love and healing in a mad, topsy turvy world.

May every thought, word and deed be pleasing in thine eyes. Use us in your service, dearest Lord.

Thank You dearest friend, mentor, guide, Lord.


Few poems a day…keep the foes at bay


What have you taught me , dear enemy, I wonder?

To laugh more, work harder, strive stronger.

To be fearless, to be unsurprised by your traps

Snares, stabs behind the back and poison talk.

You know, you help me become better

Pushing me to excel;

I keep in memory

Your glowing eyes in the dark

That wait for my fall, my tears, my despair

It spurs me on higher.

Every foe snapping at my feet,

Gives my sword a sharper glint;

I practice harder to lop off the undesirable.

(I dare you to fight straight.)



Alas, dear enemy, you are a coward

Busy collecting evidences to trap others

Forging alliances for subterfuge

Planning, plotting, paying, consolidating

Your existence thwarted by your fears.

A word of caution:

I live knowing fully well

That you will turn my truths

Into untruths, try anything to denounce me.

So, next time you meet me

Pray, do not pretend courtesies;

I have a third eye, you know

Which I was born with.

It tells me exactly

Who is who, and what is what.

I know you.

(I dare you to fight straight.)



When they ask me

Why I am not afraid of you,

I quote that proverb

About the brave dying just once.

You die a thousand deaths everyday

Don’t you, dear enemy?

Taunted by your own greed, endless ambition;

Always unsatiated?

Bobbing up and down,

Bowing and scraping

While grinding your teeth?

(I dare you to fight straight.)


വിളക്കുള്ളവർ തൊട്ടടുത്ത്

ഇന്ന് കണ്ടു, ‘മാങ്ഗത’ (വാങ്ങുന്നവർ) എന്ന വിളിപ്പേരിൽപ്പെട്ട ‘നട്ട്’ വിഭാഗത്തിലെ നാടോടി സ്ത്രീകളെ… കൈയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, മുലയൂട്ടുന്ന അമ്മയ്ക്ക് എണീറ്റുനിൽക്കാൻ ഊർജ്ജമില്ല. തണുപ്പത്തു കമ്പിളി പുതയ്ക്കാൻ കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.
‘നാലഞ്ചു ഗ്രാമങ്ങളിലുള്ളവർ , നാലു മാസമേ നാട്ടിലുണ്ടാവൂ , പിന്നെ യാത്രയാണ്. കോവിഡ് സമയത്ത്‌ ഇവർക്ക് ആഹാരം എത്തിച്ചു കൊടുത്തു…പക്ഷെ ഇവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ പൊതുവെ ഇല്ല.’ സബ് ഡിവിഷണൽ മജിസ്‌ട്രേറ്റ് പറഞ്ഞു.
ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്ന ജനത. ഇങ്ങനെ എത്ര ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ. ‘മൂശഹ്ർ’ എന്ന ഒരു ജനതയുണ്ട് …’മൂഷികനെ’ ഭക്ഷിക്കുമായിരുന്നു പണ്ട് …അങ്ങനെ കിട്ടിയ പേരാണ്. സത്യങ്ങൾ എന്നും കണ്ണീരുപ്പു വീണവ തന്നെ. ‘മോസ്റ്റ് മാർജിനലൈസ്ഡ് ‘ എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ …അവർ ഇവരാണ് .

നമ്മുടെ ‘കുടുംബശ്രീ ‘ പദ്ധതിയുടെ മറ്റൊരു പതിപ്പായ ‘പ്രേരണ’ യിൽ ഇവരുടെ സംഘങ്ങളുണ്ടാക്കി കൈപിടിച്ച് കയറ്റാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു തുടക്കം വേണമല്ലോ. ആത്മാഭിമാനം, ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക്, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നൽകാനുള്ള അന്നത്തിൽ നിന്നും തുടങ്ങുന്നു. ഒരു ഗ്രൂപ്പെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി , അവരെ സ്വന്തം കാലിൽ നില്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചാൽ, ‘ ഭിക്ഷ തേടലിൽ ‘ നിന്നും തുടങ്ങുന്ന ‘ മാങ്ത’ എന്ന അവമതിയിൽ നിന്നും ഒരു വഴി കാട്ടാം.

പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ഇന്സ്പെക്ഷന് ചെന്നപ്പോൾ നല്ല ചുറുചുറുക്കുള്ള പെൺകുട്ടി. കോൺസ്റ്റബിളാണ് . സഹായം അന്വേഷിച്ചു വന്ന സ്ത്രീയുടെ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു ‘cross check ‘ ചെയ്യവേ , ഞാൻ ‘കംപ്ലൈന്റ്റ് രജിസ്റ്റർ ‘ എങ്ങനെ ‘self -explanatory ‘ ആക്കാനാവും എന്ന് പറഞ്ഞു .
‘മാഡം , തീർച്ചയായും ഞാനതു പാലിക്കാം ,’ അവൾ പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ, സബ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ ചുമച്ചു.
‘ജഡ്‌ജി പരീക്ഷ എഴുതിയിരിക്കുന്നു ഈ കുട്ടി . മിക്കവാറും കിട്ടും.’
ഞാൻ വിസ്മയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. സിവിൽ ജഡ്ജ് പരീക്ഷ !

അഞ്ചാറു മണിക്കൂർ ദൂരെയുള്ള ജില്ലയിൽ നിന്നും വന്നതാണ്. LLB പാസ്സായി, രണ്ടു സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ പ്രൊവിൻഷ്യൽ സിവിൽ സർവീസ് (ജുഡീഷ്യൽ ) പരീക്ഷ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. പകൽ പോലീസിൽ കോൺസ്റ്റബിളായി ജോലി, രാത്രി പഠിത്തം.
‘ഇതാണ് ഭാരത സ്ത്രീ ‘ ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. അടുത്ത ജോലി കിട്ടി , പടവുകൾ താണ്ടുന്ന വരെ, കിട്ടിയ ജോലിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജോലി ചെയ്തു, മാതാപിതാക്കളെ നോക്കുന്ന പെൺകുട്ടി .
അപ്പോൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് , മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി, നായിബ് തെഹ്‌സില്ദാര് (Deputy tehsildar ) പറഞ്ഞു , ‘മാഡം, എനിക്കും വേണം മാഡത്തിന്റെ നല്ല വാക്ക്. ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞു ജോലി ജോയിൻ ചെയ്തതാണ്. രണ്ടു പ്രാവശ്യം IAS Mains എഴുതി, കിട്ടിയില്ല . ഇപ്രാവശ്യം ഞാൻ റാങ്കു നേടും.’
ഞാൻ അവളെയും സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
‘കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിനു പകരം ഒന്നുമില്ല. ഈ വഴിയാണ് നേർവഴി. ഉള്ള ജോലി നിറവോടെ ചെയ്തു, സ്വന്തമായി ശമ്പളം നേടി ജീവിച്ചു കൊണ്ട്, കൂടുതൽ ശ്രമിക്കുക.’

പായൽ എന്ന ബിഹാരി പെൺകുട്ടി, കേരളത്തിൽ റാങ്കോടെ ബി.എ . പാസ്സായി, സിവിൽ സെർവിസ്സ് ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നതായി മാതൃഭൂമിയിൽ വായിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഇവരുടെ കഥകളും ഓടിയെത്തി. കഴിവും, മിടുക്കും, ഉള്ള എത്ര പേർ ! അവസരങ്ങൾ ലഭിച്ചാൽ, ഇരുട്ടിലെ വെളിച്ചമായി , സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് നേർ വഴി കാണിക്കുന്നവരായി അവർ മാറുന്നു.
ഉയർന്ന ലക്ഷ്യങ്ങൾ കാണുന്ന ആ കണ്ണുകളാണ് , ചുറ്റും ഹുങ്കാരത്തോടെ ചുഴറ്റുന്ന അഹങ്കാരക്കാറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഒരാശ്വാസം.
അവർ നന്മ ചെയ്യുന്നതിനായി പഠിക്കുന്നു, പരീക്ഷകൾ എഴുതുന്നു , കുടുംബങ്ങളെ പാലിക്കുന്നു, തലയുയർത്തി നാടിനും വീടിനും സംരക്ഷണം നൽകുന്നു.
ഈ പെൺകുട്ടികളെ കാണാൻ എന്റെ ആ ‘ മാങ്ത’ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കാവണം. അപ്പോൾ, അവർ
ഇരുട്ടിൽ നിന്നും കര കയറാൻ അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും സ്കൂളിൽ വിടും.

അങ്ങനെ , ഒരു നല്ല ദിവസം കൂടി.

നന്മ-മരങ്ങൾ, നമ്ര-മരങ്ങൾ

‘പക്വഫലങ്ങളാൽ നമ്രങ്ങളായുള്ള വൃക്ഷങ്ങളുണ്ടു കല്പദ്രുമതുല്യമായി ‘ എന്നാണ് എഴുത്തച്ഛൻ കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.

അവിടെ ‘ നമ്രം’ എന്ന പദം വളരെ ആലോചിച്ചുപയോഗിച്ചതാണല്ലോ! വൃക്ഷം സൽഫലങ്ങളാൽ കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു…വിനയാന്വിതരെ പോലെ.

‘ജള പ്രഭുക്കളെ’ ക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലോകത്തിൽ, humility അഥവാ വിനയം ഇന്ന് പലരും പുച്ഛി ക്കുന്നൊരു ഗുണമാണ്.

പണ്ട് സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കും: നിസ്വാർത്ഥത , സത്യം, സഹനം, ക്ഷമ, കൂട്ടം, വിനയം, കാരുണ്യം, കൊടുക്കൽ, കഠിനാധ്വാനം, ആത്മാഭിമാനം, വിയർപ്പിലഭിമാനം, എന്നൊക്കെ …

പക്ഷെ ഇന്നൊരു കുട്ടി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ചോദിച്ചെന്നിരിക്കട്ടെ , ‘പക്ഷെ ലോക നേതാക്കളിൽ പലരും ഇതിന്റെയൊക്കെ നേർ വിപരീതമാണല്ലോ ! ‘സ്വാർത്ഥത, കടുംപിടുത്തം, പിടിച്ചു വാങ്ങൽ, അഹങ്കാരം, അധികാരഭ്രാന്ത്, ഞാൻ ഞാൻ എന്ന വാദം …’

ഉത്തരം എന്താണ്?

എത്ര മാത്രം കള്ളം പറഞ്ഞാലും ഒടുവിൽ സത്യത്തിനു തന്നെ ശക്തി എന്ന രീതിയിൽ, അഹങ്കാരത്തിനല്ല എളിമയ്ക്കാണ് തേജസ്സ്.
സ്വാർത്ഥതയല്ല നിസ്വാർത്ഥതയാണ് അഭികാമ്യം.
വെട്ടിപിടിക്കലല്ല മണ്ണിനോട് ചേർന്നുള്ള വീക്ഷണമാണ് ഉപയുക്തം.
കൊടുക്കുന്ന കൈകളാണ് ഏറ്റവും മനോഹരം : അന്നമായാലും, വസ്ത്രമായാലും, ജലമായാലും, ഐശ്വര്യമായാലും…കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുക…വൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ, നദികളെപ്പോലെ, ആകാശങ്ങളെപ്പോലെ…പ്രകൃതിയെപ്പോലെ.

കഠിനാദ്ധ്വാനം അഭിമാനം എന്നറിയുക. സ്വന്തം വിയർപ്പൊഴുക്കി നേടുന്ന പത്തു രൂപയുടെ വില കുറച്ചു കാണാതിരിക്കുക.
സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം പണക്കാരനും പാമരനും ഒന്ന് പോലെ ബാധകം. എന്ത് ജോലി ചെയ്തും ഞാൻ കഴിക്കുന്ന അന്നത്തിനു വകയുണ്ടാക്കും എന്നുറപ്പാക്കുക. ജോലിയിൽ വലുതും ചെറുതുമില്ല …അവ ജീവിതോപാർജ്ജനമാർഗ്ഗം മാത്രം.

മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ ആഹ്ളാദിക്കാൻ പഠിക്കുക. അപ്പോൾ നിന്നുള്ളിലെ നന്മ വളരുന്നു; അസൂയ കുറയുന്നു, മനുഷ്യത്വം ത്രസിക്കുന്നു.
ആരുടേയും നേട്ടങ്ങളെ കുറച്ചു കാണാതിരിക്കുക; അവരെ അപഹസിച്ചു ചെറുതാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. ഇവ നമുക്ക് മാത്രം എഴുതിവയ്ക്കപ്പെട്ട ഉണ്മയാകുന്നു.
എല്ലാവരെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, നല്ല വാക്ക് ചൊല്ലുക; ആ ഒരു കൈത്താങ്ങിൽ തളിരിടുന്ന ജീവിത- ചെടികൾ ധാരാളം.

നാം എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നുവോ, അത് തന്നെ നമ്മുടെ സത്യം, ലോകം. അതിനാൽ, ആകുവോളം നന്മ ചിന്തിക്കണം, ചെയ്യണം , കേൾക്കണം, പറയണം, രുചിക്കണം. തിന്മയെ വാക്കിലും, കേൾവിയിലും, പ്രവൃത്തിയിലും വർജ്ജിക്കണം.

കാരണം, യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും നിലനിൽക്കുന്ന ചില സത്യങ്ങളിൽ ഈ ഗുണങ്ങൾ പെടുന്നു. ശീലിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ഒരിക്കൽ നമുക്കും നന്മ-മരങ്ങൾ, നമ്ര-മരങ്ങൾ ആവാനാകുമല്ലോ.

Singing the Praises

Truly it is said that a good thing begets more good things. Certain books cleanse you when you read them; purifying you from within. Some lead you onto more books, and then it is a garden of joy! Ever since I began my life as a translator, books seem to have become closer and more precious.

It is like bringing up a child. Every step, every cough, every laugh, every peeve, every rebellion, every little pecaddilo, should be observed with generosity. Some need guidance while some grow by themselves with minimum intervention. But all need prayer, love, hard work and devotion. Then they make you proud one day. By being beautiful creatures in body, mind and soul.

Every book is different. The challenges of voice and temperament are different. In one, you are busy with spiritual interpretations, in the second, analysing musical instruments. A third throws you a curve ball because it questions your own emotions about compassion and forgiveness. (They are different!)

I have started analysing words and storing them up; like I used to collect manjadikkuru, the red, lucky seeds of the Peacock flower fence tree.

Is it a cliff or a drop? Should it be flustered or is vexed better? Present tense or past tense for better effect?

You enter into a character often, as a reader. That body to body shift is cathartic. One has cried and laughed as a character in a story. Revelled in lakes and played with snow in gothic novels. In that parallel world of imagination, where the stories transport us with their magic, one becomes many, and enjoy multiple existences guiltlessly. There, no one to scold you for colouring your hair blue or pursuing your dream of being a forensic scientist. Nobody to gossip if you fall in love with a nordic hero who hunts for the eaters of the dead. Heck, no one can even reach you, that’s how safe you are in that world of fantasy and imagination. And there, millions of like minded souls join you from across the world, from their sofas and couches and buses and trains and gardens….bound by one common, secret password: knowledge of the language.

As a translator, you switch between two worlds; you peep into one, inhale the earthy fragrance and then dive into another and start conjuring the same scent. Sometimes it works, sometimes, it doesn’t. Certain words simply have no equivalents. The hidden laughter and meaning in one vernacular saying cannot be captured in equal number of words in another. Yet, you endeavour. When someone comes to walk around in your garden, let her see precious stones which are as crimson as possible. Though not exactly carnelian.

It is an exhilarating adventure. You, the book and the new world you are creating. My daughter laughs that I look like an absent minded professor at times, with scattered reference books, two pencils, scribbled notes, and computer… Am I frazzled? No, happy is a better word! No one dies of exhaustion if you are loving what you do.

So, here is a word of praise to all the books that await me in my new path. I am a rookie, so please be patient. I am absolutely gobsmacked at the sheer wonder of reading and recreating you all…Wait for me, am on the way!

Lost and Found

‘ My aunt’, said Sheela, ‘ works in a remote village as a doctor. She is around sixty three now.’ They were discussing people they knew, over a cup of tea. Those that inspired them the most.

‘And apart from the fact that she has turned her back to city life to serve the villagers, why do you admire her?’ Bhuven asked.

‘Ah, because she found herself at forty five; having spent her youth ensconsced in the luxuries of the modern living,’ Sheela smiled.

‘Really? How come?’

‘ Well, she married her distant cousin who charmed her with his top business degrees and love for ornithology. My aunt, Dr. Bhagya was among the first in her family to study in the medical college. Probably the first in that whole locality to become a doctor. But after marriage, her husband decided that he wanted a housewife.’

‘That’s retrograde! What the..?’ Bhuven bristled.

Sheela grimaced. ‘ So for the next two decades, she spent her time forgetting the pangs of a medical education gathering rust; trying to find solace in making perfect cookies for her children and playing gracious hostess in her husband’s parties. They travelled wide and settled abroad. Life had given her everything but left her with nothing.’

‘But didn’t that fellow realize her unhappiness? An educated man too, for God’s sake!’ Bhuven was finding it hard to digest.

‘She tried many times to broach the subject but the family peace was threatened seriously. So, like all good women, she learned to forget her dreams and lived to support others’ dreams.’ Sheela sighed.

‘Then, when she was forty five, they returned to their native place. The daughters were in professional colleges by then and her husband had taken voluntary retirement from his corporate job. One day, my aunt met a remarkable person.’ Sheela smiled.


‘ The new maid.’


‘You know Bhuven, guidance and support can come from the most unexpected places at times! This young woman, Lata, was young widow. She found solace in the kind hearted woman who always seemed sad, though she was well off. The maid found her crying sometimes, and hurriedly wiping her tears when someone saw her.’

‘Hmm…and then?’

‘A doctor? You are a doctor?’ Lata couldn’t believe her ears when my aunt told her one day. The naive young woman couldn’t comprehend why a doctor wouldn’t treat patients in need. ‘My native village, there is no doctor there. People trek for hours to reach the government hospital. I lost my mother due to malaria,’ said Lata. ‘Chechi, why don’t you start a hospital there?’ The question dredged dying embers and kindled them anew in my aunt’s heart.

‘ Lata, I have not touched my medical text books for twenty years. My certificates are at the bottom of some old suitcase. I never had courage to touch them all these years,’ cried my aunt.

‘Why chechy?’

‘Because, well, your sir did not want me to work.’ It seems Lata started laughing at that. She heaved with laughter until tears streamed down her face. My aunt was disturbed.

‘Chechy, does sir think that working is something beneath one’s dignity? You know, my husband who died in the accident, he always wanted me to stand on my own feet. He did not even go to school. I pity sir! A doctor as his wife, and instead of feeling proud of her , he reins her in with his attitude?’

‘Wow,’ Bhuven breathed, ‘Fiery woman! Speaking truth to power etc…’

‘That started my aunt’s journey….At forty five she went back to her texts, and started working part-time in a nearby hospital. Her husband refused to talk to her for weeks. But she didn’t budge. Luckily, her daughters supported their mother firmly. By the time uncle passed away ten years later due to cancer, my aunt had started her own clinic near her home. To uncle’s credit, he had the grace to apologise to his wife in his later days. For locking up her joy in the dungeon of his intransigence.’

‘That’s quite a story!’

‘Now she runs that hospital in Lata’s native village and stays in a small house nearby with Lata. She is the living God to hundreds of villagers living near the forest areas. When I saw her last, she was delivering a baby at six in the morning!’

‘ Beautiful!’

‘Aunt said that she was the happiest woman in the world…having been given a second chance. And that it is never too late to find oneself. I live by that, Bhuven.’

‘ Let’s go meet her next week-end.’

‘Oh, yes.’


തിരുവോണത്തിന് നിനക്ക് വേണ്ടി

ഈ തിരുവോണം മകൾക്ക് സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരം കൂടിയാണ്. അവളുടെ ജന്മദിവസം അന്നാണ്. അതോടൊപ്പം ആഗ്രഹിച്ച വിഷയത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് വിദ്യാർത്ഥിനിയായി ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്ന ദിവസം. കൂടാതെ , യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ടീച്ചിങ് അസ്സിസ്റ്റണ്ട്ഷിപ്പിന്റെ ഭാഗമായി, സ്വയം അദ്ധ്യാപികയായി , പുതിയ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക്‌ ഗണിതം പഠിപ്പിക്കുന്ന ആദ്യ ദിനം !

അവൾക്കു നല്കാൻ എന്റെ കൈയ്യിൽ പാലട പായസമോ, പഴമോ ഇല്ല. ഉള്ളത് ചില ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രമാണ്.

നീ ലോകത്തിന്റെ ഏതു ഭാഗത്തു ജീവിച്ചാലും , ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കുക.

ഓണം ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്. ‘മൂന്നടി അളന്നോളൂ’ എന്ന തന്റെ ‘കൊടുത്ത വാക്ക് ‘ തിരിച്ചെടുക്കാത്ത നല്ല രാജാവിന്റെ കഥ.

നാം ഒരു ലക്‌ഷ്യം മുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ, പിന്നെ ഒന്നിനും മുന്നിൽ പരാജയപ്പെടാൻ പാടില്ല. ജീവിതത്തിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ധാരാളവും സാധാരണവുമാണ്. പക്ഷെ മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ‘വിൽ പവർ ‘ അഥവാ ‘തീരുമാന ശക്തിയുടെ’ മുന്നിൽ ഇവയൊക്കെ നിഷ്‌ഫലങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ വിജയം ആഘോഷിക്കാൻ പലരും കാണും, പക്ഷെ കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നവർ വളരെ കുറച്ചേ കാണൂ. ഊണും ഉറക്കവും ഉപേക്ഷിച്ചു പഠിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയാൻ രസമാണ്. പ്രവർത്തികമാക്കുന്നവരോട് ചോദിക്കണം, അവർ പറയും, അവരുടെ ക്ലേശങ്ങളെ പറ്റി. അതിനാൽ , പഠിച്ചു മിടുക്കിയാവുക. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുക. പ്രസന്നവതിയായി ജീവിക്കുക.

എന്റെ മകൾ കൊടുത്തു ശീലിക്കുക.

അറിവായാലും, ധനമായാലും, വസ്ത്രമായാലും, കാരുണ്യമായാലും കൊടുക്കുന്നവനു മാത്രമേ നിറവുള്ളൂ. മഹാബലി ചക്രവർത്തി ‘മഹാനായത്’ വാങ്ങിയിട്ടല്ല, കൊടുത്തിട്ടാണ്. ഹൃദയവിശാലത മാധുര്യമേറെയുള്ള ഗുണമാണ്. ഒന്നും കൂട്ടിവയ്ക്കാതെ, നൽകി ശീലിക്കണം. അപ്പോൾ അനിർഗ്ഗളമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ഈശ്വരൻ കൂടുതൽ തന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

വിനയത്തോടെ നിലനിൽക്കുക.

രണ്ടു കാൽ വയ്ച്ചിട്ടു ‘മൂന്നാമത്തെ അടി എവിടെ വയ്ക്കും’ എന്ന് ചോദിച്ച വാമനനോട്, ‘ ഇവിടെ’ എന്ന് പറഞ്ഞു ശിരസ്സ് താഴ്ത്തിയ മഹാരാജാവാണു തിരുവോണത്തിന് തിരിച്ചു വരുന്നത്.

എത്ര നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, വിനയത്തോടെ ജീവിക്കുക. ഏറ്റവും പ്രശസ്തരായ ചില ഭിഷഗ്വരന്മാർ ‘അവിടുന്ന് എന്നിലൂടെ പ്രവർത്തിച്ചു’ എന്ന് പറയുന്ന പോലെയാവാം. ‘ഞാൻ , ഞാൻ’ എന്ന് അട്ടഹസിക്കുന്ന ലോകത്തിൽ, ‘ഞാനല്ല’ എന്ന് പറയുന്നതാണ് സൗമനസ്യം, വിനയം. അതെന്റെ കുട്ടിക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ. ‘താഴ്ന്ന നിലത്തെ നീരോടൂ, അവിടെ ദൈവം കുടികൊള്ളൂ’ എന്നും ഒരു ചൊല്ലുണ്ട്. കായ്‌ഫലമുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു എന്നതും ഓർക്കുക.

കള്ളവും ചതിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ജീവിക്കുക.

‘കള്ളവുമില്ല, ചതിയുമില്ല, എള്ളോളമില്ല പൊളിവചനം …’ പക്ഷെ ഇന്ന് നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ ഭരണകർത്താവ് മാവേലിയല്ല. ഇവിടെ ജാഗ്രതയോടെ വേണം ജീവിക്കാൻ. കാപട്യങ്ങളുടെ സുന്ദര, സ്നേഹ രൂപങ്ങൾ പ്രലോഭനങ്ങളുമായി വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അവർക്ക് പല ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടാവും. നല്ലതും ചീത്തയും ഉൾക്കണ്ണിലൂടെ കണ്ടറിഞ്ഞു തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുക. ലോകത്തെ ഏതു കോണിലും വിലയുള്ള ഒരു തിരിച്ചറിവാണത്.

‘എന്നും ഓണം പോലെ’ കൊണ്ടാടണം.

ഒരു ദിവസത്തിനും മറ്റൊരു ദിവസത്തിനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. നാം കൽപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്ന വിലഭേദങ്ങൾ മാത്രം. എല്ലാ ദിവസവും ‘ഓണം’ പോലെ പ്രസന്നമായ മനസ്സുമായി ജീവിക്കണം. പ്രതീക്ഷയുടെ പൊന്നോണമാണ്‌. അതിനു ചിങ്ങമാസം വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഏറ്റവും കോളും കുളിരുമുള്ള ദിനങ്ങളിൽ നാം ഓണത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഉള്ളിൽ നിറയ്ച്ചു ജീവിക്കണം. അപ്പോൾ മനസ്സിന് ശക്തി ലഭിക്കും.

ദീർഘായുസ്സായി, ആരോഗ്യത്തോടെ, കൃതജ്ഞതയോടെ ജീവിക്കുക.

മരത്തിനെപ്പോലെ തണൽ കൊടുത്തും, ഫലങ്ങൾ നൽകിയും, ശുദ്ധ വായു പ്രവഹിപ്പിച്ചും ഓരോ നിമിഷവും ചിലവിടുക.